Sla navigatie over

De Block in Blankenberge: gillende bakvissen, dankbare kameroeners

Maggie De Block moet zich dezer dagen een exportproduct voelen. Alleen in Vlaams-Brabant kunnen mensen op haar stemmen. Maar hoe overtuig je de onbesliste kiezer in Limburg of West-Vlaanderen om voor de liberalen te kiezen? Door voor één dag de populairste politica van het land te importeren. Wie haar in levenden lijve ontmoet, in al haar glorie, is op slag bekeerd. En dus reist Open Vld met Maggie van hot naar her. Vorige week Lanaken, gisteren Blankenberge. "Maggie is onze mascotte." Van de Kerkstraat langs de Molenstraat naar de Grote Markt: het is een boogscheut, maar Expeditie Maggie doet er een eeuwigheid over. De blauwe tsarina en haar gevolg worden continu staande gehouden.

Een school schoolmeisjes zet het op een gillen om Justin Bieber stikjaloers te maken. ‘Maggie! In ‘t echt! Neen! Zot!’ Voorbijgangers knipogen. Vanachter winkelramen worden duimen opgestoken. Kapper Gilbert laat er zijn schaar even voor vallen. "Donkerder blauw dan ik vind je niet", zegt hij. Bart Tommelein, de West-Vlaamse lijsttrekker voor het Vlaams Parlement, hoort bevestigd wat hij al lang weet. "Als alleen de coiffeurs mochten stemmen, dan haalde Open Vld de volstrekte meerderheid."

Als een magneet

Voor al wie niet coiffeert, paradeert Maggie De Block door de straten. "Iedereen vraagt mij hier of ze voor mij kunnen stemmen", zegt ze. Niet dus, maar daarvoor is ze hier, in Blankenberge. Om aan mensen duidelijk te maken dat een stem voor een lokale liberaal ook een stem voor haar is. "Zie! Zie de mensen kijken. Maggie is een magneet", klinkt het in haar West-Vlaamse gevolg. Zelf weet ze dat te relativeren. "Als ik nu ga spreken, spreek ik voor 700 man", zegt De Block. "Vroeger sprak ik vaak voor 7 man. Met evenveel plezier." Populariteit is een grillige wind. De stevige wester blaast haar sjaaltje bijna weg. Een West-Vlaamse militante port haar aan. "Weet je wat wij zeggen, hier in Blankenberge? Jet de wiend in ‘t gat. Je hebt wind mee, Maggie."

Even verderop wordt de staatssecretaris voor Asiel enthousiast aangeklampt door een zwarte jongeman. In zijn paasbeste Nederlands betuigt hij zijn respect. "Ik wil u bedanken, mevrouw. Voor uw politiek. Voor alles wat u voor de mensen doet." Een Kameroener. Tien jaar in het land. "Legaal, mevrouw." Nu wacht hij op zijn naturalisatie tot Belg. "Vijf maanden? Dan zal u nog even geduld moeten hebben", zegt de staatssecretaris. "Regularisatie en naturalisatie, dat is niet hetzelfde. Dat tweede is mijne winkel niet." Het kan de man niet deren. Was hij op 25 mei al Belg geweest, dan stemde hij Open Vld. En zijn kameraad die Maggie toelacht vanachter de vitrine van de Proxy Delhaize ook. Ja, dat doet haar plezier, zegt ze. De waardering voor haar beleid. Maar die idolatrie, die hoeft ze niet. "Onlangs in Jodoigne voelde ik me precies het binnenste van een ajuin. De mensen kleefden er als de rokken van een ui tegen mij aan. Crazy. Ik doe dit niet tegen mijn goesting, maar markten bijvoorbeeld, dat heb ik vroeger nooit gedaan. Ik vind: als mensen boodschappen doen, laat ze dan met rust. Huisbezoeken: hetzelfde. Als arts heb ik heel mijn leven huisbezoeken gedaan, en ik werd er nog voor betaald ook. (Lacht) Als politica doe ik dat niet graag." Maar hier in Blankenberge ondergaat ze gewillig elke blijk van sympathie. In café Pand 18 hoor je voornamelijk Antwerps. "Mag ik een foto? Ik ben een enorme fan van u", zegt een vijftiger. "Ik heb al uw platen." De zangeres maakt geen bezwaar. Wie de wind in ‘t gat heeft, moet daar van profiteren. Want elke politicus weet: ooit keert hij, die wind.

Zoek nieuwsberichten
Meest recente berichten

Gemaakt door Code Nation via NationBuilder