Sla navigatie over

Je wordt minister, maar je blijft altijd een beetje huisarts. Interview Maggie De Block in Het Laatste Nieuws

Was verkiezingsdag voor u de schoonste dag van 2014?

"De meest zenuwslopende, zult ge bedoelen. De uitslagen van Vlaams-Brabant lieten verschrikkelijk lang op zich wachten. Gwendolyn Rutten en ik waren elkaar de hele avond aan het opnaaien: ‘Allez verdomme, waar blijven die nu?’ Toen ik vertrok uit Brussel, had ik nog maar 70.000 voorkeurstemmen. Bij aankomst in Merchtem was ik plots de 100.000 voorbij. Toen ik naar bed ging, stond ik op 124.000. En toen ik wakker werd, waren het er 131.713. Ik had wel gevoeld dat er een ‘Maggie Mania’ woedde, maar toch: dat is véél voor onze provincie."

Heeft u ervan genoten, van die ‘Maggie Mania’? Of sloeg de schrik u wel eens om het hart?

"Ja. Toen we in Jodoigne waren, de thuisbasis van de familie Michel. Het was bloedheet en op dat podium drumde er steeds meer volk tegen mij aan. Mensen trokken me bijna uit de haak om een selfie met mij te nemen. Overal op mijn lijf voelde ik vingers en handen. Ze hebben me daar echt moeten ontzetten, anders was het slecht afgelopen. Blijkbaar raken de mensen mij graag aan. Onlangs kwam er een oudere dame naar mij toe. Ze pakte spontaan mijn beide handen vast. ‘Kind’, zei ze, ‘ik ben zo blij dat ik u eens voel.’ Niet zien. Niet horen. Nee: voélen."

Welke snaar raakt u die andere politici niét raken?

"Dat ik het niet weet. Ik weet alleen dat waar ik binnenkom alle gesprekken stilvallen. Mijn man merkt dat meteen: ‘Maggie, ze zijn weer allemaal naar u aan ‘t kijken’. Onlangs gingen we met vrienden op restaurant. De chef had voor een discreet tafeltje gezorgd, achter een muurtje. Wel, om de vijf minuten dook achter dat muurtje een curieuzeneus op. (lacht) ‘Euh... Smakelijk!’ En weer weg. Maar ik vind dat allemaal niet erg."

Minister van Volksgezondheid: het is uw droomjob, had u vooraf laten weten. Doorgaans is dat de beste manier om hem vooral niét te krijgen, die job.

"Ik weet het. En het was tot op het laatste moment lang niet zeker dat ik hem krijgen zou. Voor de slotnacht van de onderhandelingen had ik Gwendolyn carte blanche gegeven: ‘Doe maar, ge weet wat ik het liefste wil. Lukt het niet: spijtig. Zolang ge mij maar niet wakker maakt met de melding dat ik minister van Defensie word.’ De volgende morgen telefoon. ‘Hey, ‘t is Gwendolyn. Spreek ik met de nieuwe minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken? Het is gelukt, Maggie!’"

Heb ik het mis als ik vermoed dat er één functie is die u nog meer vreesde dan Defensie?

"Het premierschap, bedoelt ge? Dat klopt. In de aanloop naar de verkiezingen heb ik altijd de boot afgehouden: ‘Ik zeg niet ja en ik zeg niet nee.’ Maar diep vanbinnen dacht ik toen al: ‘Néé, bespaar het me!’ Je moet zoiets echt willen. Ik wou het niet. Prestige interesseert me geen fluit. Dat ik de eerste vrouwelijke premier had kunnen zijn: en wat dan nog? No regrets. Ik voel mij op Volksgezondheid als een vis in het water."

Als arts kunnen ze u daar niets wijsmaken, of wel?

"Ze mogen het proberen, maar mij gaan ze geen oor aannaaien, nee. Ik ken het hele veld van medische hulpverleners. Ik ken de apothekers. Ik ken de mutualiteiten. Ik ken het parlement. Ik heb 25 jaar praktijkervaring. En iedereen weet: De Block behartigt niemands belangen, behalve die van de patiënt. Je wordt minister, maar je blijft altijd een beetje huisarts."

Dat heeft zijn voordelen. Als u zegt dat we te veel pillen slikken, dan gelooft men u.

"Het is niet alleen dat we te veel pillen slikken, van antibiotica tot tranquillizers. De overconsumptie zit overal. Je wilt niet weten hoeveel onnodige onderzoeken er gebeuren. Bloedonderzoeken, foto’s, scans, noem maar op."

Hoe zat het met uw eigen voorschrijfgedrag als huisarts?

"Veel mensen gingen bij mij buiten zonder een pil. Ik had 80-plussers in mijn praktijk, vanop de buiten: kromgewerkt, scheve rug, manke heup en toch nog elke dag in de weer. Die klaagden niet, die zaagden niet. Nu komen ze op hun 30ste met hun eerste burnout."

Quarterlifecrisis.

"Ja. Opgebrand nog voor hun carrière goed en wel is gestart. Pas op, ik neem dat ernstig. Ze vallen niet altijd waar je dénkt dat ze zullen vallen, die burn-outs. In de bankwereld, bijvoorbeeld, of in het onderwijs. Het is rap gezegd: ‘Een beetje achter dat loket zitten, wat kan daar nu zo stresserend aan zijn?’ Maar het gaat niet om het aantal uren dat je werkt, wel om de druk waaronder je staat. Ik ken bankbedienden die sinds de bankencrisis elke dag trillend naar hun werk vertrekken, bang voor de telefoontjes van hun klanten. We moeten daar oog voor hebben. En oor. Luisteren helpt al veel."

Over zagen en klagen gesproken: wat denkt u als zelfs uw beslissing om het verblijf in de materniteit met ocharme een halve dag in te korten al op kritiek stuit?

"Die kritiek slaat nergens op. Een kind op de wereld zetten is een blijk van gezondheid, niet van ziekte. Pas bevallen moeders zijn niet ziek, hé. En hun partners krijgen tegenwoordig tien dagen verlof om hen thuis bij te staan. Wat is dat, 4 dagen in plaats van 4,5? Dat is het verschil tussen om halfelf ‘s morgens naar huis vertrekken of om halfdrie in de namiddag. Dat alleen al levert ons 18 miljoen euro op, en niemand wordt daar ongezonder van."

Als minister van Gezondheid werd u meteen aangesproken op uw overgewicht. VS-correspondent Tom Van de Weghe tweette dat zoiets in Amerika ondenkbaar zou zijn.

"Ach wat. In Amerika was het tien jaar geleden ook ondenkbaar dat een zwarte president zou worden. Ik vond dat een lompe opmerking."

Vindt u ze niet ter zake doen, die vraag?

"Ja. Omdat ik nog maar net de eed had afgelegd. Mocht over twee jaar blijken dat ik niet goed functioneer, ja dan mag iedereen zich afvragen waaraan dat kan liggen. Maar nu?"

Het ging hem niet om uw bekwaamheid, maar om uw voorbeeldfunctie. Kunt u geloofwaardig spreken op een congres over obesitas?

"Waarom niet? Hier spreekt iemand die aan den lijve ondervindt wat de ongemakken en de risico’s van obesitas zijn, die bovendien perfect kan inschatten wat het is om niet geboren te zijn als een pannenlat. Dat is niet alleen mijn strijd. De helft van alle Belgen vecht tegen overgewicht. Eigen verantwoordelijkheid is één ding. Maar er bestaat ook zoiets als erfelijkheid. Gaan we alleen uit die ene helft van de bevolking putten als we een regering samenstellen? Ben je als minister ongeloofwaardig of zelfs ongeschikt vanaf een bepaald overgewicht? Ik mag hopen van niet."

Zit er beweging in uw agenda voor 2015?

"Jazeker. Ik ga nu al een tijd minstens elke zondag zwemmen, in mijn fitnessclub. Minstens een kilometer, soms meer. Al zeg ik het zelf: ik ben een goede zwemmer. Het is de enige sport die mij ligt. Vorige zondag heb ik meer dan een uur gezwommen. Met een stevige wandeling erna."

Pas op, want voor u het weet staat u naast Kris Peeters aan de start van een triatlon.

(lacht) "Lach maar. En gij? Wat zijn uw goede voornemens voor 2015?"

 

RECHT VOOR DE RAAP

Bent u dit jaar wel eens dronken geweest?

"Alleen zegedronken, op 25 mei. Ik heb toen een glas champagne gedronken. Eén."

Waarop heeft u zichzelf dit jaar getrakteerd?

"Op een nieuwe keuken. De oude ging al 27 jaar mee. De werken vonden plaats tijdens de formatie. Ik ben naar de eedaflegging vertrokken met de houtkrullen nog in mijn haar."

Welk liedje kreeg u in 2014 niet uit uw hoofd?

"Een oudje van Vaya Con Dios. Zo’n cd speel ik dan vijf, zes keer na elkaar. Met als gevolg dat ik mijn man spontaan aanvulde toen die ‘Ai!’ riep nadat hij ergens tegenaan gebotst was: ‘Ai-ai-ai-ai-ai, Puerto Rico!’"

Wat was dit jaar uw kleine pleziertje?

"Verzinken in een oliebad. Ik heb een hele collectie oliën in huis. Eentje ervan was zo glad, dat ik nadien in bad lag te spartelen om overeind te raken. Af en toe een halfuurtje voor mijzelf, weg van de wereld: zalig!"

JAN SEGERS

Verschenen in Het Laatste Nieuws, woensdag 31 december 2014

Zoek nieuwsberichten
Meest recente berichten

Gemaakt door Code Nation via NationBuilder