Sla navigatie over

Kwetsbaarheid is menselijk

Uitgeblust, burn-out, depressie, het lijken soms ‘modewoorden’. Tot je ermee geconfronteerd wordt.

Burgemeester worden op 24 jaar en een gemeente besturen zonder enige ervaring, het is niet alledaags. Amper anderhalf jaar later verkozen worden in het Vlaams Parlement… Mijn leven leek wel een rollercoaster, alles ging snel vooruit en het ging me allemaal voor de wind. Staden stond op de kaart en persoonlijk was ik trots op het vertrouwen dat de kiezer in mij stelde.

Het vele werk dat op de plank lag, had ik echt niet onderschat. Maar dat het uiteindelijk zo persoonlijk zou gaan worden, dat was toch wel schrikken. Na enkele jaren besturen kwamen we lokaal in een impasse te zitten, toen we tijdelijk onze meerderheid verloren. Donkere wolken kwamen aanzetten boven Staden. De spelletjes die toen hard en op de man werden gespeeld hebben mij veel energie gekost. Dat, in combinatie met het verlies van m’n moeder in dezelfde periode, was het begin van een lichaam en geest die vroeg of laat verstek zouden geven. De impasse kon ik oplossen, maar het kwaad was geschied. M’n lichaam begon signalen te geven die ik eigenlijk niet begreep. Ik besefte niet dat ik ‘in het rood’ aan het gaan was. Activiteiten waar ik vroeger energie van kreeg, kostten me meer en meer moeite. Ik sleepte me door mijn drukke agenda. Ik was prikkelbaar tegen mijn omgeving en reageerde fel op zure reacties die te vinden waren op sociale media. Ik had angst om onder de mensen te komen, vreemd voor een volksmens als ik.

Eind augustus gebeurde het. Een crash, met heel wat emoties van onverwerkte “trauma’s”. Ik haalde de stekker eruit en ging een week naar de kust. Terug thuis moest ik m’n activiteiten weer opstarten, maar ik merkte dat het nog steeds niet beter ging. Mijn lichaam was volledig op en ik was bang om onder de mensen te komen. Die avond kroop ik vroeg in bed en kreeg ik een heftige paniekaanval. Ik was alleen. Het enige dat in me opkwam was: “Ik heb hulp nodig”. Ik belde de hulpdiensten en werd opgenomen in het ziekenhuis. De confrontatie was enorm!

De eerste dagen in het ziekenhuis voelden zó veilig aan. Ik zat in een soort van veilige bubbel. Met goede begeleiding en ondersteund door medicatie begon ik te beseffen wat er gebeurde.

We waren op amper een maand van de gemeenteraadsverkiezingen. De pers en m’n inwoners vroegen zich af waar ik zat. Ik besloot een boodschap de wereld in te sturen. Rekenend op begrip en ook met de mededeling dat ik het voortaan anders zou gaan doen, indien ik opnieuw burgemeester zou worden. Heel delicaat, want van politici wordt verwacht dat ze sterk overkomen. Toch zijn wij ook mensen van vlees en bloed met emoties. Mijn boodschap werd snel overal opgepikt en ging viraal. Er volgden heel wat positieve reacties, maar ook harde, negatieve reacties: “En dat terwijl er zo veel échte zieken zijn”. Maar dat is net het punt. Mijn lichaam was ziek en dat kan je pas begrijpen als je het ervaart. Ik had nooit willen inzien dat een man van 30 jaar zo kwetsbaar kon zijn. Maar kwetsbaarheid is heel gewoon en menselijk. Wanneer je zo kwetsbaar bent, dan heb je hulp nodig. Ik merkte in de afdeling waar ik verbleef dat veel mensen op hun tandvlees zaten, waaronder veel jonge mensen. Het taboe dat nog steeds hangt rond mentale gezondheidsproblemen zorgt ervoor dat mensen de drempel van ‘het zoeken naar hulp’ niet durven oversteken. Dat is jammer. Door het onbegrip en het feit dat dergelijke zaken amper bespreekbaar zijn, verliezen we jaarlijks veel mensen op verschillende manieren.

Nu krijg ik opnieuw energie van mijn werk. Nog steeds heb ik ondersteuning nodig, maar ik ben blij dat ik door deze ervaring mijn lichaam nu veel beter aanvoel en ik dus beter kan luisteren naar de signalen die ik krijg. Ik bescherm mezelf en als ik voel dat het te veel wordt, dan duw ik op de rem. Als ik wil zorgen voor anderen, dan moet ik in de eerste plaats leren zorg dragen voor mezelf. Dat is mijn boodschap: je kan bergen werk verzetten, je kan je emoties heel lang verstoppen en je kan  persoonlijke aanvallen verdragen, maar te veel is te veel. Leren luisteren naar jouw eigen lichaam is een kunst. Niet bang zijn om op tijd op zoek te gaan naar hulp is een must. Er zal altijd kritiek en onbegrip zijn, maar het is jouw leven en lichaam en daar beslis jij over, en enkel en alleen jij.

Want jezelf tegenkomen is geen lachertje, maar een zegen als je er goed mee omgaat.

Geschreven door Francesco Vanderjeugd

Zoek nieuwsberichten
Meest recente berichten

Gemaakt door Code Nation via NationBuilder